Wydział Historyczny UAM
Wyznaczamy Horyzonty


Aktualności

image
II Dzień Jakości Kształcenia UAM

Zapraszamy do udziału w II Dniu Jakości Kształcenia UAM, który organizowany jest pod hasłem „Uniwersytet dobrych praktyk. Przez współpracę i projekty do lepszego kształcenia”. Konferencja zaplanowana jest na 6 grudnia 2017 r. w Collegium Historicum na Morasku, w godzinach 9.00 – 15.30. Przewidujemy sesję prezentacji ustnych, dwie sesje plakatowe i dwa panele dyskusyjne.

Czytaj całość
image
Nagroda im. K. Tymienieckiego

Wśród licznych nagród dla nauczycieli akademickich, doktorantów i studentów jest także szczególna Nagroda im. Kazimierza Tymienieckiego za najlepszą pracę magisterską i licencjacką obronioną w Instytucie Historii UAM.

Czytaj całość

O wydziale

WYDZIAŁ HISTORYCZNY
Wydział Historyczny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza to dziś sześć Instytutów, z których pięć od 2015 roku mieści się w Collegium Historicum (kampus Morasko), a jedynie Instytut Historii Sztuki w Collegium Novum. Kształcimy studentów na studiach I, II i III stopnia, na sześciu kierunkach głównych: historia, historia sztuki, etnologia, archeologia, muzykologia, wschodoznawstwo, a także w ramach licznych specjalizacji i specjalności. Nasza kadra, to cenieni w Polsce, Europie i na świecie badacze i dydaktycy. Współpracujemy z licznymi zagranicznymi ośrodkami uniwersyteckimi i badawczymi. Nasi studenci z powodzeniem studiują na europejskich uniwersytetach. Dysponujemy doskonałą infrastrukturą. Kształtujemy profesjonalne wiedzę i umiejętności, rozwijamy kompetencje społeczne, pracujemy z pasją, wyznaczamy horyzonty!
Instytut Archeologii
Instytut Archeologii został powołany do życia w 1919 roku. Na jego czele stanął współzałożyciel Uniwersytetu Poznańskiego prof. dr hab. Józef Kostrzewski. W tym czasie kilkakrotnie zmieniała się nazwa i struktura jednostki. Przed wojną było to Seminarium Prehistoryczne działające jako część Wydziału Humanistycznego. W roku akademickim 1950/51 powstała Katedra Archeologii Polski i Powszechnej, a w roku 1967 Katedra Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej należąca do Wydziału Filozoficzno-Historycznego. Po podziale tegoż w 1974 roku, Katedra weszła w skład Wydziału Historycznego. W 1982 roku powstał Instytut Prahistorii, przemianowany w 2016 roku na Instytut Archeologii. Niezależnie od zmian nazw i struktury Instytut zmieniał też siedziby. Pierwszą z nich było Collegium Maius (Zamek), gdzie powstała duża pracownia. W 1929 roku Seminarium przeniesiono do gmachu Collegium Minus, a w roku akademickim 1936/1937 do Collegium Medicum (dzisiejsze Collegium Maius przy ulicy Fredry). Po II wojnie światowej Katedra nadal mieściła się w Collegium Maius, następnie w kamienicy przy ul. Kantaka, wreszcie w Collegium Novum, a w latach 1993-2015 w Collegium Historicum (Św. Marcin 78). Od początku istnienia Instytut prowadził szeroką działalność badawczą i dydaktyczną, przede wszystkim w zakresie archeologii pradziejowej i średniowiecznej. W roku 1999 zainicjowano w jego ramach badania naukowe i działalność dydaktyczną także w zakresie archeologii śródziemnomorskiej. Ta nowa specjalność w roku 2004 uzyskała nazwę archeologia orientalna i antyczna. Do najważniejszych osiągnięć Instytutu należą badania w Biskupinie i powstanie prehistorycznej szkoły Józefa Kostrzewskiego; badania milenijne, regionalne (Wielkopolska, Kujawy, Pomorze), odkrycie zespołu sakralno-pałacowego na Ostrowie Tumskim. Wśród najważniejszych badaczy i dydaktyków Instytutu współtworzących jego historię należy wymienić profesorów: Aleksandrę Coftę-Broniewską, Witolda Hensla, Wojciecha Kóčkę, Józefa Kostrzewskiego, Jana Żaka. A wśród najciekawszych absolwentów: Władysława Filipowiaka, Zofię Hilczer-Kurnatowską, Konrada Jażdżewskiego, Michała Kobusiewicza, Lecha Krzyżaniaka, Lecha Leciejewicza, Tadeusza Malinowskiego, Włodzimierza Szafrańskiego, Stanisława Tabaczyńskiego.
Instytut Etnologii
Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej powstał wraz z powołaniem do życia Uniwersytetu Poznańskiego w maju 1919 roku. Dyrektorem ówczesnego Instytutu Etnologicznego został prof. Jan Stanisław Bystroń, który stworzył podstawy uniwersyteckiej etnologii w Poznaniu. Instytut był wówczas częścią Wydziału Filozoficznego i rezydował w Collegium Maius (Zamek), by po II wojnie światowej stać się częścią Wydziału Humanistycznego i później Filozoficzno-Historycznego. W 1950 roku środowisko etnologów zorganizowano w Katedrę i Zakład Etnografii, którą w 1957 roku przemianowano na Katedrę Etnografii. W 1982 roku powołano do życia Instytut Etnologii, który w 1992 roku przybrał nazwę Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej. Wraz ze zmianami organizacyjnymi środowisko etnologiczne =pracowało odpowiednio do 1953 roku w Collegium Medicum (przemianowanym w 1949 roku na Collegium Maius) przy ul. Fredry, do 1969 roku w Collegium Iuridicum przy ul. Kantaka, do 1990 roku w Collegium Novum przy obecnej al. Niepodległości i do 2015 roku w Collegium Historicum przy ul. Św. Marcin. Kierunki badań w największym stopniu wyznaczali kolejni kierownicy/dyrektorzy IEiAK. Do długiej listy osiągnięć należą przedwojenne badania iberologiczne prof. Eugeniusza Frankowskiego, a od lat 60. badania nad kulturą ludową Wielkopolski pod kierunkiem prof. Józefa Burszty, w tym publikacja „Kultury ludowej Wielkopolski” oraz współudział w opracowaniu „Atlasu języka i kultury ludowej Wielkopolski”, a także badania ziem zachodnich i północnych Polski. W tym czasie nastąpił zwrot etnologii ku badaniom nad współczesnością, podjęcie badań pozaeuropejskich (od lat 70.), najpierw amerykanistycznych, a potem afrykanistycznych i azjanistycznych (m.in. prof. Maria Frankowska, prof. Andrzej Posern-Zieliński, prof. Zbigniew Jasiewicz), zorganizowanie pierwszej w Polsce etnologicznej wyprawy pozaeuropejskiej (Etnologiczna Wyprawa Azjatycka ’76), opracowanie pierwszego i dotąd jedynego „Słownika etnologicznego” pod redakcją prof. Zofii Staszczak (1987), a potem encyklopedycznego „Świata grup etnicznych” pod redakcją prof. Andrzeja Posern-Zielińskiego (2000). Ostatnie dwa dziesięciolecia działalności Instytutu to antropologizacja etnologii, co znalazło formalny wyraz w zmianie nazwy jednostki, studia nad metodologią etnologii/antropologii kulturowej i teorią kultury (prof. Michał Buchowski), zorganizowanie Centrum Badań Migracyjnych UAM (prof. Jacek Schmidt), zapoczątkowanie cyfryzacji Archiwum im. Józefa Burszty. Dziś IEiAK jest jedną z czołowych placówek w kraju w zakresie nauk etnologicznych, i to zarówno ze względu na liczbę i kwalifikacje kadry, jak i na jakość i skalę prowadzonych badań oraz nowatorstwo wdrażanych metod kształcenia. Instytut łączy umiejętnie dwa główne nurty studiów: etnologię zorientowaną na studia etnohistoryczne, regionalne i folklorystyczne oraz antropologię kulturową, w ramach której szczególną uwagę zwraca się na badanie ważnych aspektów współczesności takich jak: etniczność, transformacje wartości i wzorów życia, ekologia kulturowa, manifestacje kultury popularnej w Polsce, krajach regionu środkowoeuropejskiego i na obszarach pozaeuropejskich. Poświęca się także sporo uwagi na refleksję nad współczesną kondycją dyscypliny, nad teorią i metodologią studiów dotyczących kultury. W ten sposób Instytut stara się harmonijnie łączyć stale modernizowany nurt badań nad kulturą ludową z nowymi podejściami antropologii kulturowej, dostarczającej innych narzędzi interpretacji zjawisk współczesnej kultury i życia społecznego. Obecnie IEiAK zatrudnia 27 pracowników naukowo-dydaktycznych i składa się z czterech zakładów. Wśród badaczy i dydaktyków współtworzących historię IEiAK należy wymienić: prof. Józefa Bursztę, prof. Jana Stanisława Bystronia, prof. Eugeniusza Frankowskiego, prof. Marię Frankowską. A wśród absolwentek/absolwentów: dziennikarza Piotra Andrusieczko, współzałożyciela Muzeum Etnograficznego, Oddziału Muzeum Narodowego w Poznaniu Stanisława Błaszczyka, prof. Uniwersytetu SWPS Wojciecha Bursztę, prof. Uniwersytetu w La Paz Alfredo Aparicio Candię, muzeologa Huberta Czachowskiego, regionalistę i konspiratora Adama Glapę, prof. Georgetown University Elżbietę Goździak, polityka Andrzeja Jaworskiego, dyplomatę Pawła Jesse, dziennikarza jazzowego Dionizego Piątkowskiego, prof. PAN i założycielkę Muzeum Bambrów Marię Paradowską, prof. i dziekan Akademii Muzycznej w Poznaniu Monikę Skazińską, dziennikarza i pisarza Filipa Springera, badacza Aborygenów Włodzimierza Żukowskiego.
Instytut Historii
Historycy obecni są na Uniwersytecie Poznańskim od momentu jego powstania. Pierwszy wykład w maju 1919 roku, w dniu inauguracji nowej uczelni nazwanej wówczas Wszechnicą Piastowską, pt. „Z dziejów uniwersytetów w Polsce” wygłosił wychowanek krakowskiej Alma Mater, historyk, Kazimierz Tymieniecki. Ówczesny uniwersytet zorganizowany był według systemu, w którym w obrębie poszczególnych wydziałów powoływano katedry o profilu określonym zainteresowaniami badawczymi kierujących nimi profesorów. Katedry kierowane przez historyków funkcjonowały na Wydziale Filozoficznym, a od 1925 roku na Wydziale Humanistycznym. Tworzyły one Seminarium Historyczne. Z działających w latach 1919-1939 katedr najtrwalsze okazały się dwie: Historii Średniowiecznej prof. Kazimierza Tymienieckiego i Nowożytnej prof. Adama Skałkowskiego. Wymienić też trzeba kierującego do 1933 roku Katedrą Historii Powszechnej prof. Bronisława Dembińskiego. Tuż przed wojną istniały jeszcze katedry Historii Europy Wschodniej prof. Kazimierza Chodynickiego i Historii Słowian Zachodnich prof. Józefa Widajewicza. Prócz tego z Wydziałem Ekonomiczno-Prawnym Uniwersytetu związani byli dwaj wybitni historycy: prof. Jan Rutkowski kierujący Katedrą Historii Gospodarczej oraz prof. Zygmunt Wojciechowski, kierownik Katedry Historii Ustroju i Prawa Polskiego. Do 1939 roku Seminarium funkcjonowało w Collegium Maius. Początek wojny i wywózka poznańskiej inteligencji spowodowały, że duża część kadr uniwersyteckich spędziła okres okupacji w Generalnym Gubernatorstwie. W tym czasie kontynuowano pracę dydaktyczną i naukową w ramach tajnego, powstałego w 1940 roku, Uniwersytetu Ziem Zachodnich. Do wznowienia pracy Seminarium Historycznego doszło wiosną 1945 roku. Obok profesorów Kazimierza Tymienieckiego i Adama Skałkowskiego pojawili się pierwsi wychowankowie UP – Gerard Labuda i Witold Jakóbczyk, a także przybysze z innych ośrodków, w tym Henryk Łowmiański z Wilna i Janusz Pajewski z Warszawy. W pierwszych dwóch latach po wojnie historycy gościli w wikarówce przy zamienionym na magazyn książek kościele św. Michała przy ul. Stolarskiej 7. W 1947 roku przenieśli się do Collegium Philosophicum przy ul. Matejki. W końcu lat 40. z inicjatywy prof. Jana Rutkowskiego podjęto próbę scalenia wszystkich historycznych katedr uniwersyteckich w osobnym instytucie, jednak ostatecznie doszło jedynie do stworzenia w 1950 roku skupiającego sześć jednostek Zespołu Katedr Historycznych. Dopiero rozporządzenie ministra szkolnictwa wyższego z 1956 roku przekształciło Zespół w Instytut Historyczny. Pierwszym dyrektorem został prof. Henryk Łowmiański. W tym czasie, tj. w latach 1957-1969, historycy pracowali w Collegium Iuridicum. Do istotnej zmiany organizacyjnej doszło z początkiem roku akademickiego 1969/1970. Na fali zmian po wydarzeniach marca 1968 roku zlikwidowano katedry (miało to osłabić pozycję profesury) i oparto się na strukturze dwustopniowej, w której podstawową jednostką organizacyjną stał się zakład. Zmieniła się też nazwa – Instytut Historyczny przemianowano na Instytut Historii jako część powstałego w 1974 roku Wydziału Historycznego. Lata 60. i 70. to zatem okres rozbudowy organizacyjnej Instytutu oraz rozwoju jego możliwości dydaktycznych. Do roku 1990 Instytut mieścił się w Collegium Novum. W styczniu 1990 roku grupa członków Niezależnego Zrzeszenia Studentów zajęła gmach dotychczasowego Komitetu Wojewódzkiego PZPR przy ul. Św. Marcin, wzywając do przekazania go na cele uniwersyteckie. Budynek przypadł w udziale WH UAM w 1990 roku (Collegium Historicum), choć takie jego przeznaczenie wywołało gorące wewnętrzne dyskusje. W latach 90. doszło do dalszego rozwoju organizacyjnego, przyrostu kadry i liczby studiujących historię w IH UAM. Dziś Instytut Historii to 17 zakładów oraz 3 pracownie merytoryczne i 2 techniczne. Instytut dysponuje także własnym wydawnictwem naukowym. Lata pracy na rzecz rozwoju Instytutu zapewniły poznańskiemu środowisku historycznemu niekwestionowaną w Polsce, Europie, a niekiedy także, jak to miało miejsce w przypadku prof. Jerzego Topolskiego – współtwórcy poznańskiej szkoły metodologicznej – na świecie pozycję w badaniach nad dziejami regionalnymi, polskimi i powszechnymi, niemcoznawczymi, wschodnimi, bałkanistycznymi, historią starożytną, w tym zwłaszcza Bliskiego Wschodu i Bizancjum, średniowieczną, nowożytną, XIX wieku i najnowszą, historią gospodarczą i metodologią historii. Najdłuższą tradycję kształcenia mają w IH UAM dwie specjalności: archiwistyczna i nauczycielska. Ale na początku dwudziestego pierwszego wieku powstały także nowe: socjoekonomiczna, mediewistyczna, historii wojskowości, myśli i kultury politycznej. Wśród badaczy i dydaktyków współtworzących historię Instytutu należy wymienić: prof. Zygmunta Borasa, prof. Antoniego Czubińskiego, prof. Jolantę Dworzaczkową, prof. Włodzimierza Dworzaczka, prof. Zdzisława Grota, prof. Witolda Jakóbczyka, prof. Jadwigę Krzyżaniakową, prof. Brygidę Kürbis, prof. Gerarda Labudę, prof. Henryka Łowmiańskiego, prof. Czesława Łuczaka, prof. Benona Miśkiewicza, prof. Edmunda Makowskiego, prof. Stefana Nawrockiego, prof. Jerzego Ochmańskiego, prof. Włodzimierza Pająkowskiego, prof. Stefana Parnickiego-Pudełko, prof. Janusza Pajewskiego, prof. Franciszka Paprockiego, prof. Jana Rutkowskiego, prof. Adama Skałkowskiego, prof. Jana Stoińskiego, doc. dr. Bolesława Szczepańskiego, prof. Jerzego Topolskiego, prof. Lecha Trzeciakowskiego, doc. Teodora Tyca, prof. Kazimierza Tymienieckiego, prof. Zbigniewa Wielgosza, prof. Julię Zabłocką. Wśród absolwentów Instytutu, zajmujących się profesjonalnie różnymi obszarami życia społecznego, naukowego, gospodarczego i kulturalnego w ich związkach z historią, warto wymienić pracowników naukowych i naukowo-dydaktycznych innych ośrodków akademickich oraz instytucji szeroko rozumianej kultury historycznej, w tym muzeów, bibliotek, archiwów, a także Instytutu Pamięci Narodowej, a wśród nich: dr. Michała Bogackiego, prof. Janusza Farysia, o. Hieronima Fokcińskiego SJ, Annę Gruszecką, prof. Jerzego Hauzińskiego, prof. Tomasza Jurka, prof. Stefana Kieniewicza, prof. Jerzego Krasuskiego, Tomasza Łęckiego, prof. Bogusława Polaka, dr. hab. Rafała Reczka, prof. Edwarda Rymara, prof. Izabelę Skierską, Wojciecha Spaleniaka, prof. Mieczysława Stańskiego, prof. Barbarę Topolską, prof. Jacka Wiesiołowskiego, prof. Juliusza Willaume, prof. Andrzeja Wojtkowskiego oraz polityków, parlamentarzystów, dziennikarzy, publicystów, dyplomatów: Adama Michnika, Roberta Gawła, Romana Giertycha, Marka Jurka, Filipa Kaczmarka, Jana Filipa Libickiego, Piotra Bojarskiego, Marcina Bosackiego, Włodzimierza Bogaczyka, Aleksandrę Bessert, samorządowców Przemysława Aleksandrowicza czy Macieja Sytka, wreszcie pierwszego w Poznaniu i trzeciego w Wielkopolsce historyka, profesora oświaty Wiesława Zdziabka.
Instytut Historii Sztuki
Instytut Historii Sztuki wyłonił się z Seminarium powołanego w 1919 roku przez ks. prof. Szczęsnego Detloffa w ramach Wydziału Filozoficznego, a następnie Humanistycznego. W tym okresie Seminarium rezydowało w Collegium Minus, a od 1934 r. w Collegium Maius. W latach 1941-1945 w ramach Uniwersytetu Rzeszy funkcjonował Instytut Historii Sztuki zorganizowany przez prof. Karla-Heinza Clasena i kierowany przez prof. Otto Kletzla, współodpowiedzialnego za nazistowskie działania propagandowe, a także grabież dzieł sztuki z terenów Wielkopolski. Od 1945 roku Katedra Historii Sztuki funkcjonowała w ramach Wydziału Humanistycznego, a następnie Filozoficzno-Historycznego z siedzibą w Collegium Maius, by w 1974 roku, już jako Instytut Historii Sztuki, wejść w skład Wydziału Historycznego. Od 1969 roku Instytut mieści się w Collegium Novum. Wśród wybitnych badaczy i dydaktyków współtworzących historię Instytutu należy wymienić: prof. Szczęsnego Detloffa, dr. Witolda Dalbora, prof. Zdzisława Kępińskiego, prof. Alicję Karłowską-Kamzową, prof. Konstantego Kalinowskiego, prof. Piotra Piotrowskiego. A wśród absolwentów: Annę Hryniewiecką, Roberta Kamińskiego, Mariana Kutznera, prof. Izabelę Kowalczyk, Marcina i Piotra Libickich, prof. Kazimierza Malinowskiego, Janusza Pałubickiego, prof. Piotra Skubiszewskiego, prof. Zygmunta Świechowskiego, prof. Andrzeja Turowskiego, Jarosława Trybusia i Tadeusza Zielniewicza.
Instytut Muzykologii
Historię Instytutu Muzykologii na Uniwersytecie Poznańskim otwiera działalność ks. dr. Wacława Gieburowskiego, znanego poznańskiego dyrygenta chóralnego i teoretyka muzyki, który w roku akademickim 1919/1920 przeprowadził serię wykładów o tematyce historyczno-muzycznej. W kolejnym roku akademickim doszło do umocowania muzykologii w strukturach Uniwersytetu jako Seminarium. Jego pierwszym kierownikiem został absolwent berlińskiej muzykologii prof. Łucjan Kamieński. Do 1939 roku mieściło się ono w Collegium Maius, a po 1945 roku odpowiednio w Collegium Minus przy Starym Rynku, w Collegium Novum, wreszcie w latach 1983-2015 w kamienicy przy ul. Słowackiego 20. Tuż po II wojnie światowej nastąpiła rekonstrukcja poznańskiej muzykologii, której kierowanie powierzono prof. dr. hab. Adolfowi Chybińskiemu, twórcy przedwojennej „muzykologii lwowskiej”. Po śmierci Chybińskiego centralne władze ministerialne wstrzymały nabór studentów, a po śmierci jego wybitnej uczennicy w 1965 roku, doc. dr Marii Szczepańskiej, kierunek zlikwidowano. W 1974 roku z inicjatywy członków Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego oraz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Związku Kompozytorów Polskich po raz trzeci w dziejach poznańskiej uczelni powołano Zakład Muzykologii, którego kierownictwo objęła dr Krystyna Winowicz, a rok później doc. dr Jan Stęszewski. Początkowo kierunek działał jako jeden z zakładów IHS, ale w 2001 r. usamodzielnił się, uzyskując status niezależnej Katedry. Ostatecznie na mocy decyzji Rektora UAM z roku 2016 Katedrę przekształcono w Instytut Muzykologii. Wśród najważniejszych osób współtworzących historię Instytutu należy wymienić: prof. Łucjana Kamieńskiego, prof. Adolfa Chybińskiego, prof. Jana Stęszewskiego, a wśród absolwentów: Ludwika Bielawskiego, Annę Czekanowską, Danutę Idaszak, Włodzimierza Kamińskiego, Witolda Kandulskiego, Bogusława Kochaniewicza, Violettę Kostkę, Andrzeja Koszewskiego, Barbarę Krzyżaniak, Jerzego Kurczewskiego, Marka Kwieka, Zygmunta Latoszewskiego, Bogusława Linette, Jarosława Lisakowskiego, Kornela Michałowskiego, Erwina Nowaczyka, Mariana Obsta, Konrada Pałubickiego, Mirosława Perza, Bohdana Pilarskiego, Witolda Rogala, Pawła Podejko, Mariana Sobieskiego, Tadeusza Strumiłło, Stefana Stuligrosza, Tadeusza Szantruczka, Zygmunta M. Szweykowskiego, Krystynę Winowicz, Jana Webera, Jerzego Zgodzińskiego.
Instytut Wschodni
Najmłodszą jednostką wchodzącą w skład WH UAM jest Instytut Wschodni utworzony z inicjatywy socjologa, prof. dr. hab. Jacka Leońskiego, decyzją Senatu UAM jako pozawydziałowa jednostka badawcza, co miało miejsce w kwietniu 1991 roku. Dwa lata później, po wyjeździe prof. Leońskiego do Szczecina, Rada Naukowa IW powołała na jego dyrektora doc. dr. hab. Grzegorza Kotlarskiego, który wraz z przewodniczącym Rady Instytutu prof. dr. hab. Aleksandrem Kośko doprowadził do przekształcenia IW w jednostkę naukowo-dydaktyczną. W roku akademickim 1995/1996 Instytut przyjął pierwszych studentów na kierunku międzynarodowe stosunki społeczne, polityczne i gospodarcze – wschodoznawstwo. Pierwszą siedzibą IW był Wydział Nauk Społecznych przy ul. Szamarzewskiego 89. W 1995 roku IW uzyskał większą powierzchnię na piętrze willi przy ul. Nowowiejskiego. Studenci odbywali zajęcia w sali DS Hanka. W latach 1998-2015 siedzibą Instytutu było Collegium Hipolita Cegielskiego przy ul. 28 Czerwca 1956 r. Do 2001 roku IW działał jako jednostka kierowana przez Radę Naukową powoływaną przez Senat UAM spośród uczonych zajmujących się zagadnieniami związanymi terytorialnie z obszarem b. ZSRR zapraszanych z innych jednostek i wydziałów. IW zyskał wówczas jako ośrodek naukowy i dydaktyczny interdyscyplinarny charakter. W 2001 roku Instytut wszedł w skład Wydziału Historycznego. Do 2007 roku kształcił studentów na jednolitych studiach magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe – wschodoznawstwo, a następnie na dwustopniowych studiach na unikatowym kierunku wschodoznawstwo. Obecnie IW składa się z trzech zakładów i zatrudnia 21 pracowników naukowo-dydaktycznych. Wśród badaczy i dydaktyków, współtwórców krótkiej, ale doniosłej historii IW, należy wymienić prof. Grzegorza Kotlarskiego oraz prof. Wiesława Olszewskiego. Wśród absolwentów IW warto wymienić ludzi nauki: dr. Piotra Oleksego i dr Katarzynę Jędraszczyk, dr. Konrada Świdra, dr. Jakuba Koralewskiego, Annę Barauskas, Kamila Całusa – starszego specjalistę ds. Mołdawii oraz Mateusza Chudziaka – specjalistę ds. Turcji, Kaukazu i Azji Centralnej, zatrudnionych w Ośrodku Studiów Wschodnich im. Marka Karpia w Warszawie, a także kadry zarządzające w międzynarodowych i krajowych instytucjach i firmach, w tym: Katarzynę Mokwińską, Andrzeja Kostkę, Joannę Sławińską, Marię Ziętek, Małgorzatę Kielban, Grzegorza Kujawę oraz Ligię Szulc – prezeskę Fundacji „Serce dla Gruzji”, dr Agnieszkę Smólczyńską – prezeskę Centrum Wspierania Inicjatyw Międzynarodowych, Daniela Braciszewskiego – konsula RP w Ałmaty, Lecha Kończaka – konsula RP w Tbilisi, Adama Szłapkę – polityka i Katarzynę Kwiatkowską-Moskalewicz – publicystkę „Polityki”.

Wydziałowa Komisja ds. Jakości Kształcenia

Zespół ds. Zapewnienia Jakości Kształcenia:
  • prof. UAM dr hab. Rafał Witkowski - Przewodniczący, Koordynator ds. mobilności (Erasmusa)
  • prof. UAM dr hab. Andrzej Michałowski - Zastępca Przewodniczącego
  • dr Mariusz Filip - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Etnologii i AK
  • prof. UAM dr hab. Danuta Konieczka-Śliwińska - Wicedyrektor ds. dydakt. Instytutu Historii
  • dr Tomasz Ratajczak - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Historii Sztuki
  • dr hab. Piotr Podlipniak - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Muzykologii
  • dr hab. Marcin Ignaczak - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Prahistorii
  • dr Karolina Polasik-Wrzosek - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Wschodniego
  • prof. UAM dr hab. Violetta Julkowska - Koordynator LLL
  • dr Milena Teska - Koordynator ECTS
  • mgr Arleta Szymańska - Kierownik Dziekanatu
  • Maciej Bether - Koordynator USOS (Dziekanat)
  • mgr Wojciech Nowacki - Koordynator USOS (Instytut Historii)
  • mgr Agata Łysakowska - Przedstawiciel Doktorantów
  • Izabela Janicka - Przedstawiciel Studentów
Zespół ds. Oceny Jakości Kształcenia:
  • prof. UAM dr hab. Izabela Skórzyńska - Przewodnicząca - Instytut Historii
  • dr Agnieszka Chwieduk - Instytut Etnologii i AK
  • prof. UAM dr hab. Maciej Bugajewski - Instytut Historii
  • prof. UAM dr hab. Adam Krawiec - Instytut Historii
  • prof. UAM dr hab. Mariusz Bryl - Instytut Historii Sztuki
  • dr Ewa Schreiber - Instytut Muzykologii
  • dr Katarzyna Pyżewicz - Instytut Prahistorii
  • prof. UAM dr hab. Andrzej Rozwadowski - Instytut Wschodni
  • dr Michał Mencfel - Koordynator ds. badania losów absolwentów
  • mgr Mateusz Wawrzyniak - Przedstawiciel Doktorantów
  • Krzysztof Jurski - przedstawiciel Studentów
Honorowi, wspierający członkowie
  • prof. UAM dr hab. Wiktor Werner - Instytut Historii
  • dr hab. Maciej Michalski - Instytut Historii
  • dr Małgorzata Praczyk - Instytut Historii
  • dr Tomasz Nakoneczny - Instytut Wschodni (projekt graficzny logo)
  • dr Magdalena Pabian-Majchrzak - Instytut Wschodni (projekt graficzny logo)
Jakość kształcenia na Wydziale Historycznym - Odnośniki

Nasze galerie

image
Konferencja Biskupin 2016

Koło Naukowe Studentów Archeologii

image
Dzień Historyka

Biblioteka Wydziału Historycznego

Nagrody

Życie akademickie pełne jest wielu aktywności. Każda z nich wymaga innego spojrzenia w zmieniających się perspektywach. Przyglądając się bliżej zamiłowaniom studentów i akademików, dostrzegamy ludzi, którzy swym działaniem przysparzają sobie i innym satysfakcji, a przede wszystkim zarażają nim innych. Swoją pracą oraz zaangażowaniem w poznawanie świata, wyznaczają nowe horyzonty. Za to otrzymują nagrody.

Czytaj całość