Wydział Historyczny UAM
Wyznaczamy Horyzonty


Aktualności

image
IDEAMU! Wasze pomysły dla UAM i społeczeństwa

Z inicjatywy Rektora UAM ogłaszamy pierwszą edycję konkursu IDEAMU, którego celem jest rozwój zielonych i społecznych innowacji oraz wzmacnianie trwałych relacji pomiędzy UAM a otoczeniem.

Konkurs adresowany jest do studentów i doktorantów naszej uczelni pracujących indywidualnie bądź w zespołach. Oczekujemy niekonwencjonalnych i kreatywnych rozwiązań, które będą zmieniały nasze Kampusy i budowały nowe formy współpracy z mieszkańcami miasta Poznania. Chcemy rozwijać Zielony UAM, wzmacniać Uniwersytet Zaangażowany i jeszcze bliżej współpracować z naszymi społecznymi i gospodarczymi partnerami.

Zachęcamy do interdyscyplinarnej współpracy przekraczającej mury wydziałów! W ramach konkursu przyznane zostaną nagrody.

Termin nadsyłania prac na adres dialog@amu.edu.pl rozpocznie się w dniu 05.03.2018 r. i minie dnia 15.04.2018 r. Konkurs koordynuje Gabinet Rektora UAM. Szczegółowe zasady udziału w konkursie znajdują się w załączonym regulaminie.

Czytaj całość
Innowacyjne umiejętności dydaktyczne

Rozpoczęliśmy priorytetowy 140-godzinny kurs w ramach PROGRAMU OPERACYJNEGO - WIEDZA EDUKACJA ROZWÓJ – pt. NOWOCZESNA DYDAKTYKA.

Kurs adresowany jest do wszystkich nauczycieli akademickich, a także do pracowników WH UAM, którzy podejmują lub zamierzają podejmować działania edukacyjne i popularyzatorskie na WH UAM.

Udział w kursie jest bezpłatny i certyfikowany.
Grupy pracują w trybie ciągłym w poniedziałki lub środy (harmonogramy w załączniku) oraz w trybie intensywnym w piątki i soboty (harmonogram w załączniku).

Są jeszcze miejsca w grupie weekendowej.

Dwie kolejne grupy zostaną utworzone w terminie od września do listopada 2018. Zgłoszenia przyjmuje Pani Iwona Dębska (Dziekanat WH UAM):

tel. +48 61 829 13 55
e-mail: iwona.debska@amu.edu.pl
pokój 2.137.

Grupa poniedziałkowa - sala 1.63
Grupa środowa - sala 2.100
Grupa weekendowa - sala 2.132 (aktualizacja harmonogramu od 22 stycznia 2018)

Czytaj całość

O wydziale

WYDZIAŁ HISTORYCZNY
Wydział Historyczny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza to dziś sześć Instytutów, z których pięć od 2015 roku mieści się w Collegium Historicum (kampus Morasko), a jedynie Instytut Historii Sztuki w Collegium Novum. Kształcimy studentów na studiach I, II i III stopnia, na sześciu kierunkach głównych: historia, historia sztuki, etnologia, archeologia, muzykologia, wschodoznawstwo, a także w ramach licznych specjalizacji i specjalności. Nasza kadra, to cenieni w Polsce, Europie i na świecie badacze i dydaktycy. Współpracujemy z licznymi zagranicznymi ośrodkami uniwersyteckimi i badawczymi. Nasi studenci z powodzeniem studiują na europejskich uniwersytetach. Dysponujemy doskonałą infrastrukturą. Kształtujemy profesjonalne wiedzę i umiejętności, rozwijamy kompetencje społeczne, pracujemy z pasją, wyznaczamy horyzonty!
Faculty of Historical Studies of Adam Mickiewicz University in Poznań consists of six Institutes, out of which five are located in Collegium Historicum (Morasko Campus) since 2015 and the Institute of Art History is located in Collegium Novum. We educate students in first, second and third degree studies within six main fields: history, art history, ethnology, archeology, musicology, eastward studies, as well as numerous specializations and specialties. Our Faculty members comprise of researchers and educators that are highly regarded in Poland, Europe and throughout the world. We cooperate with various international universities and research centers. Our students are successfully studying at European universities. The Faculty can boast excellent infrastructure. We develop professional knowledge and skills, develop social competence, work with passion and set the new horizons!
Instytut Archeologii
Instytut Archeologii został powołany do życia w 1919 roku. Na jego czele stanął współzałożyciel Uniwersytetu Poznańskiego prof. dr hab. Józef Kostrzewski. W tym czasie kilkakrotnie zmieniała się nazwa i struktura jednostki. Przed wojną było to Seminarium Prehistoryczne działające jako część Wydziału Humanistycznego. W roku akademickim 1950/51 powstała Katedra Archeologii Polski i Powszechnej, a w roku 1967 Katedra Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej należąca do Wydziału Filozoficzno-Historycznego. Po podziale tegoż w 1974 roku, Katedra weszła w skład Wydziału Historycznego. W 1982 roku powstał Instytut Prahistorii, przemianowany w 2016 roku na Instytut Archeologii. Niezależnie od zmian nazw i struktury Instytut zmieniał też siedziby. Pierwszą z nich było Collegium Maius (Zamek), gdzie powstała duża pracownia. W 1929 roku Seminarium przeniesiono do gmachu Collegium Minus, a w roku akademickim 1936/1937 do Collegium Medicum (dzisiejsze Collegium Maius przy ulicy Fredry). Po II wojnie światowej Katedra nadal mieściła się w Collegium Maius, następnie w kamienicy przy ul. Kantaka, wreszcie w Collegium Novum, a w latach 1993-2015 w Collegium Historicum (Św. Marcin 78). Od początku istnienia Instytut prowadził szeroką działalność badawczą i dydaktyczną, przede wszystkim w zakresie archeologii pradziejowej i średniowiecznej. W roku 1999 zainicjowano w jego ramach badania naukowe i działalność dydaktyczną także w zakresie archeologii śródziemnomorskiej. Ta nowa specjalność w roku 2004 uzyskała nazwę archeologia orientalna i antyczna. Do najważniejszych osiągnięć Instytutu należą badania w Biskupinie i powstanie prehistorycznej szkoły Józefa Kostrzewskiego; badania milenijne, regionalne (Wielkopolska, Kujawy, Pomorze), odkrycie zespołu sakralno-pałacowego na Ostrowie Tumskim. Wśród najważniejszych badaczy i dydaktyków Instytutu współtworzących jego historię należy wymienić profesorów: Aleksandrę Coftę-Broniewską, Witolda Hensla, Wojciecha Kóčkę, Józefa Kostrzewskiego, Jana Żaka. A wśród najciekawszych absolwentów: Władysława Filipowiaka, Zofię Hilczer-Kurnatowską, Konrada Jażdżewskiego, Michała Kobusiewicza, Lecha Krzyżaniaka, Lecha Leciejewicza, Tadeusza Malinowskiego, Włodzimierza Szafrańskiego, Stanisława Tabaczyńskiego. The Institute of Archeology was founded in 1919. It was headed by a co-founder of the Poznań University prof. dr hab. Józef Kostrzewski. At that time, the name and structure of this unit changed several times. Before the war, it was a Prehistoric Seminary acting as part of the Faculty of Humanities. In the academic year 1950/51, the Department of Polish and Common Archeology was established, and in 1967 the Department of Prehistory and Early Medieval Archeology, belonging to the Faculty of Philosophy and History. After the division of the letter one in 1974, the Department was already a part of the Faculty of Historical Studies. In 1982, the Institute of Prehistory was founded and it was renamed as an Institute of Archeology in 2016. Regardless of the name and structure changes, the Institute had also changed its headquarters. The first one was Collegium Maius (the Castle), where a large workshop was created. In 1929, the Seminary was moved to Collegium Minus, and in the academic year 1936/1937 to Collegium Medicum (today Collegium Maius on Fredry Street). After the Second World War, the Department was still located in Collegium Maius, then in the tenement house on Kantaka Street, finally in Collegium Novum, and in the years 1993-2015 in Collegium Historicum (78 St. Martin Street).
Institute of Archeology
From the beginning of its existence, the Institute was conducting a wide range of research and teaching activities, primarily in the field of prehistoric and medieval archeology. In 1999, an initiative of research and teaching activities was also commenced in the field of Mediterranean archeology. This new specialty was renamed as oriental and antique archeology in 2004. The most important achievements of the Institute cover research conducted in Biskupin and the creation of the prehistoric school of Józef Kostrzewski; Millennium research, regional research (Wielkopolska, Kujawy, Pomerania), the discovery of sacral-palace complex on Ostrów Tumski. Among the most important researchers and educators of the Institute co-creating its history, the following professors should be mentioned: Aleksandra Cofta-Broniewska, Witold Hensel, Wojciech Kóčka, Józef Kostrzewski, Jan Żak. Among the most interesting graduates one can enumerate such figures as: Władysław Filipowiak, Zofia Hilczer-Kurnatowska, Konrad Jażdżewski, Michał Kobusiewicz, Lech Krzyżaniak, Lech Leciejewicz, Tadeusz Malinowski, Włodzimierz Szafrański, Stanisław Tabaczyński.
Instytut Etnologii
Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej powstał wraz z powołaniem do życia Uniwersytetu Poznańskiego w maju 1919 roku. Dyrektorem ówczesnego Instytutu Etnologicznego został prof. Jan Stanisław Bystroń, który stworzył podstawy uniwersyteckiej etnologii w Poznaniu. Instytut był wówczas częścią Wydziału Filozoficznego i rezydował w Collegium Maius (Zamek), by po II wojnie światowej stać się częścią Wydziału Humanistycznego i później Filozoficzno-Historycznego. W 1950 roku środowisko etnologów zorganizowano w Katedrę i Zakład Etnografii, którą w 1957 roku przemianowano na Katedrę Etnografii. W 1982 roku powołano do życia Instytut Etnologii, który w 1992 roku przybrał nazwę Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej. Wraz ze zmianami organizacyjnymi środowisko etnologiczne =pracowało odpowiednio do 1953 roku w Collegium Medicum (przemianowanym w 1949 roku na Collegium Maius) przy ul. Fredry, do 1969 roku w Collegium Iuridicum przy ul. Kantaka, do 1990 roku w Collegium Novum przy obecnej al. Niepodległości i do 2015 roku w Collegium Historicum przy ul. Św. Marcin. Kierunki badań w największym stopniu wyznaczali kolejni kierownicy/dyrektorzy IEiAK. Do długiej listy osiągnięć należą przedwojenne badania iberologiczne prof. Eugeniusza Frankowskiego, a od lat 60. badania nad kulturą ludową Wielkopolski pod kierunkiem prof. Józefa Burszty, w tym publikacja „Kultury ludowej Wielkopolski” oraz współudział w opracowaniu „Atlasu języka i kultury ludowej Wielkopolski”, a także badania ziem zachodnich i północnych Polski. W tym czasie nastąpił zwrot etnologii ku badaniom nad współczesnością, podjęcie badań pozaeuropejskich (od lat 70.), najpierw amerykanistycznych, a potem afrykanistycznych i azjanistycznych (m.in. prof. Maria Frankowska, prof. Andrzej Posern-Zieliński, prof. Zbigniew Jasiewicz), zorganizowanie pierwszej w Polsce etnologicznej wyprawy pozaeuropejskiej (Etnologiczna Wyprawa Azjatycka ’76), opracowanie pierwszego i dotąd jedynego „Słownika etnologicznego” pod redakcją prof. Zofii Staszczak (1987), a potem encyklopedycznego „Świata grup etnicznych” pod redakcją prof. Andrzeja Posern-Zielińskiego (2000). Ostatnie dwa dziesięciolecia działalności Instytutu to antropologizacja etnologii, co znalazło formalny wyraz w zmianie nazwy jednostki, studia nad metodologią etnologii/antropologii kulturowej i teorią kultury (prof. Michał Buchowski), zorganizowanie Centrum Badań Migracyjnych UAM (prof. Jacek Schmidt), zapoczątkowanie cyfryzacji Archiwum im. Józefa Burszty. Dziś IEiAK jest jedną z czołowych placówek w kraju w zakresie nauk etnologicznych, i to zarówno ze względu na liczbę i kwalifikacje kadry, jak i na jakość i skalę prowadzonych badań oraz nowatorstwo wdrażanych metod kształcenia. Instytut łączy umiejętnie dwa główne nurty studiów: etnologię zorientowaną na studia etnohistoryczne, regionalne i folklorystyczne oraz antropologię kulturową, w ramach której szczególną uwagę zwraca się na badanie ważnych aspektów współczesności takich jak: etniczność, transformacje wartości i wzorów życia, ekologia kulturowa, manifestacje kultury popularnej w Polsce, krajach regionu środkowoeuropejskiego i na obszarach pozaeuropejskich. Poświęca się także sporo uwagi na refleksję nad współczesną kondycją dyscypliny, nad teorią i metodologią studiów dotyczących kultury. W ten sposób Instytut stara się harmonijnie łączyć stale modernizowany nurt badań nad kulturą ludową z nowymi podejściami antropologii kulturowej, dostarczającej innych narzędzi interpretacji zjawisk współczesnej kultury i życia społecznego. Obecnie IEiAK zatrudnia 27 pracowników naukowo-dydaktycznych i składa się z czterech zakładów. Wśród badaczy i dydaktyków współtworzących historię IEiAK należy wymienić: prof. Józefa Bursztę, prof. Jana Stanisława Bystronia, prof. Eugeniusza Frankowskiego, prof. Marię Frankowską. A wśród absolwentek/absolwentów: dziennikarza Piotra Andrusieczko, współzałożyciela Muzeum Etnograficznego, Oddziału Muzeum Narodowego w Poznaniu Stanisława Błaszczyka, prof. Uniwersytetu SWPS Wojciecha Bursztę, prof. Uniwersytetu w La Paz Alfredo Aparicio Candię, muzeologa Huberta Czachowskiego, regionalistę i konspiratora Adama Glapę, prof. Georgetown University Elżbietę Goździak, polityka Andrzeja Jaworskiego, dyplomatę Pawła Jesse, dziennikarza jazzowego Dionizego Piątkowskiego, prof. PAN i założycielkę Muzeum Bambrów Marię Paradowską, prof. i dziekan Akademii Muzycznej w Poznaniu Monikę Skazińską, dziennikarza i pisarza Filipa Springera, badacza Aborygenów Włodzimierza Żukowskiego.
Institute of Ethnology and Cultural Anthropology
The Institute of Ethnology and Cultural Anthropology was established with the founding of the University of Poznań in May 1919. The director of the Institute of Ethnology was prof. Jan Stanisław Bystroń, who created the basis of university ethnology in Poznań. The Institute was then a part of the Faculty of Philosophy and resided in Collegium Maius (the Castle) to become a part of the Humanities and later Philosophical and Historical Faculty after the Second World War. In 1950, an ethnological community was organized at the Department and Section of Ethnography, which was renamed in 1957 to the Department of Ethnography. The Institute of Ethnology was established in 1982, and it was renamed into the Institute of Ethnology and Cultural Anthropology in 1992. With organizational changes, the ethnological community worked until 1953 in Collegium Medicum (renamed in 1949 into Collegium Maius) on Fredry Street; until 1969 in Collegium Iuridicum on Kantaka Street, until 1990 in Collegium Novum (al. Niepodległości 4) and until 2015 its headquarters was located in Collegium Historicum on. St. Marcin street. The direction of research was mostly determined by the next chairs/directors of the Institute. The long list of achievements include pre-war iberological research by prof. Eugeniusz Frankowski, and since the 1960s studies of folk culture of Wielkopolska under the direction of prof. Józef Burszta, including the publication of the "Folk Culture of Wielkopolska" and participation in the elaboration of the "Atlas of the language and folk culture of Wielkopolska" as well as the study of the western and northern regions of Poland. At that time, there was a return of ethnology to the study of the present, undertaking non-European studies (from the 70s), firstly Americanism, then African and Asian (prof. Maria Frankowska, prof. Andrzej Posern-Zieliński, prof. Zbigniew Jasiewicz); organizing the first non-European ethnological expedition in Poland (Ethnological Asian Expedition '76), developing the first and so far the only "Ethnological Dictionary" edited by prof. Zofia Staszczak (1987), then the encyclopedic "World of Ethnic Groups" edited by prof. Andrzej Posern-Zieliński (2000). The last two decades of the Institute's activity are the anthropology of ethnology, which was formally reflected in the change of the name of the unit, the study of the methodology of ethnology/cultural anthropology and the theory of culture (Prof. Michał Buchowski), the organization of the Migration Research Center (Prof. Jacek Schmidt) and launching digitalization of the Archives named after Józef Burszta. Today the Institute is one of the leading institutions in the country in the field of ethnology, both due to the number and qualifications of staff as well as the quality and scale of research conducted and the innovativeness of the implemented methods of education. The Institute skillfully combines two main streams of study: ethnohistoric, regional and folklore ethnology and cultural anthropology, focusing on the study of important aspects of modernity such as: ethnicity, transformations of values ​​and patterns of life, cultural ecology, mass culture manifestations in Poland, the countries of the Central-European region and in non-European areas. A lot of attention is also paid to reflect the current state of discipline, the theory and methodology of cultural studies. This way, the Institute strives to harmoniously combine the constantly modernized trend of folk culture research with new approaches to cultural anthropology, providing other tools for interpreting the phenomena of contemporary culture and social life. Currently, the Institute of Ethnology and Cultural Anthropology employs 27 research and teaching staff and consists of four sectors. Among the researchers and didactics contributing to the history of the Institute one can mention the following figures: prof. Józef Burszta, prof. Jan Stanisław Bystroń, prof. Eugeniusz Frankowski, prof. Maria Frankowska; and among the graduates: a journalist Piotr Andrusieczko, co-founder of the Ethnographic Museum, Department of the National Museum in Poznań Stanisław Błaszczyk, University professor of SWPS Wojciech Burszta, prof. Alfredo Aparicio Candia, Hubert Czachowski, regionalist and conspirator Adam Glapa, University professor of Georgetown Elżbieta Goździak, a politician Andrzej Jaworski, a diplomat Paweł Jesse, a jazz journalist Dionizy Piątkowski, PAN professor and a founder of Muzeum Bambrów Maria Paradowska, professor and dean of the Academy of Music Monika Skazińska, a journalist and writer Filip Springer, an aboriginal researcher Włodzimierz Żukowski.
Instytut Historii
Historycy obecni są na Uniwersytecie Poznańskim od momentu jego powstania. Pierwszy wykład w maju 1919 roku, w dniu inauguracji nowej uczelni nazwanej wówczas Wszechnicą Piastowską, pt. „Z dziejów uniwersytetów w Polsce” wygłosił wychowanek krakowskiej Alma Mater, historyk, Kazimierz Tymieniecki. Ówczesny uniwersytet zorganizowany był według systemu, w którym w obrębie poszczególnych wydziałów powoływano katedry o profilu określonym zainteresowaniami badawczymi kierujących nimi profesorów. Katedry kierowane przez historyków funkcjonowały na Wydziale Filozoficznym, a od 1925 roku na Wydziale Humanistycznym. Tworzyły one Seminarium Historyczne. Z działających w latach 1919-1939 katedr najtrwalsze okazały się dwie: Historii Średniowiecznej prof. Kazimierza Tymienieckiego i Nowożytnej prof. Adama Skałkowskiego. Wymienić też trzeba kierującego do 1933 roku Katedrą Historii Powszechnej prof. Bronisława Dembińskiego. Tuż przed wojną istniały jeszcze katedry Historii Europy Wschodniej prof. Kazimierza Chodynickiego i Historii Słowian Zachodnich prof. Józefa Widajewicza. Prócz tego z Wydziałem Ekonomiczno-Prawnym Uniwersytetu związani byli dwaj wybitni historycy: prof. Jan Rutkowski kierujący Katedrą Historii Gospodarczej oraz prof. Zygmunt Wojciechowski, kierownik Katedry Historii Ustroju i Prawa Polskiego. Do 1939 roku Seminarium funkcjonowało w Collegium Maius. Początek wojny i wywózka poznańskiej inteligencji spowodowały, że duża część kadr uniwersyteckich spędziła okres okupacji w Generalnym Gubernatorstwie. W tym czasie kontynuowano pracę dydaktyczną i naukową w ramach tajnego, powstałego w 1940 roku, Uniwersytetu Ziem Zachodnich. Do wznowienia pracy Seminarium Historycznego doszło wiosną 1945 roku. Obok profesorów Kazimierza Tymienieckiego i Adama Skałkowskiego pojawili się pierwsi wychowankowie UP – Gerard Labuda i Witold Jakóbczyk, a także przybysze z innych ośrodków, w tym Henryk Łowmiański z Wilna i Janusz Pajewski z Warszawy. W pierwszych dwóch latach po wojnie historycy gościli w wikarówce przy zamienionym na magazyn książek kościele św. Michała przy ul. Stolarskiej 7. W 1947 roku przenieśli się do Collegium Philosophicum przy ul. Matejki. W końcu lat 40. z inicjatywy prof. Jana Rutkowskiego podjęto próbę scalenia wszystkich historycznych katedr uniwersyteckich w osobnym instytucie, jednak ostatecznie doszło jedynie do stworzenia w 1950 roku skupiającego sześć jednostek Zespołu Katedr Historycznych. Dopiero rozporządzenie ministra szkolnictwa wyższego z 1956 roku przekształciło Zespół w Instytut Historyczny. Pierwszym dyrektorem został prof. Henryk Łowmiański. W tym czasie, tj. w latach 1957-1969, historycy pracowali w Collegium Iuridicum. Do istotnej zmiany organizacyjnej doszło z początkiem roku akademickiego 1969/1970. Na fali zmian po wydarzeniach marca 1968 roku zlikwidowano katedry (miało to osłabić pozycję profesury) i oparto się na strukturze dwustopniowej, w której podstawową jednostką organizacyjną stał się zakład. Zmieniła się też nazwa – Instytut Historyczny przemianowano na Instytut Historii jako część powstałego w 1974 roku Wydziału Historycznego. Lata 60. i 70. to zatem okres rozbudowy organizacyjnej Instytutu oraz rozwoju jego możliwości dydaktycznych. Do roku 1990 Instytut mieścił się w Collegium Novum. W styczniu 1990 roku grupa członków Niezależnego Zrzeszenia Studentów zajęła gmach dotychczasowego Komitetu Wojewódzkiego PZPR przy ul. Św. Marcin, wzywając do przekazania go na cele uniwersyteckie. Budynek przypadł w udziale WH UAM w 1990 roku (Collegium Historicum), choć takie jego przeznaczenie wywołało gorące wewnętrzne dyskusje. W latach 90. doszło do dalszego rozwoju organizacyjnego, przyrostu kadry i liczby studiujących historię w IH UAM. Dziś Instytut Historii to 17 zakładów oraz 3 pracownie merytoryczne i 2 techniczne. Instytut dysponuje także własnym wydawnictwem naukowym. Lata pracy na rzecz rozwoju Instytutu zapewniły poznańskiemu środowisku historycznemu niekwestionowaną w Polsce, Europie, a niekiedy także, jak to miało miejsce w przypadku prof. Jerzego Topolskiego – współtwórcy poznańskiej szkoły metodologicznej – na świecie pozycję w badaniach nad dziejami regionalnymi, polskimi i powszechnymi, niemcoznawczymi, wschodnimi, bałkanistycznymi, historią starożytną, w tym zwłaszcza Bliskiego Wschodu i Bizancjum, średniowieczną, nowożytną, XIX wieku i najnowszą, historią gospodarczą i metodologią historii. Najdłuższą tradycję kształcenia mają w IH UAM dwie specjalności: archiwistyczna i nauczycielska. Ale na początku dwudziestego pierwszego wieku powstały także nowe: socjoekonomiczna, mediewistyczna, historii wojskowości, myśli i kultury politycznej. Wśród badaczy i dydaktyków współtworzących historię Instytutu należy wymienić: prof. Zygmunta Borasa, prof. Antoniego Czubińskiego, prof. Jolantę Dworzaczkową, prof. Włodzimierza Dworzaczka, prof. Zdzisława Grota, prof. Witolda Jakóbczyka, prof. Jadwigę Krzyżaniakową, prof. Brygidę Kürbis, prof. Gerarda Labudę, prof. Henryka Łowmiańskiego, prof. Czesława Łuczaka, prof. Benona Miśkiewicza, prof. Edmunda Makowskiego, prof. Stefana Nawrockiego, prof. Jerzego Ochmańskiego, prof. Włodzimierza Pająkowskiego, prof. Stefana Parnickiego-Pudełko, prof. Janusza Pajewskiego, prof. Franciszka Paprockiego, prof. Jana Rutkowskiego, prof. Adama Skałkowskiego, prof. Jana Stoińskiego, doc. dr. Bolesława Szczepańskiego, prof. Jerzego Topolskiego, prof. Lecha Trzeciakowskiego, doc. Teodora Tyca, prof. Kazimierza Tymienieckiego, prof. Zbigniewa Wielgosza, prof. Julię Zabłocką. Wśród absolwentów Instytutu, zajmujących się profesjonalnie różnymi obszarami życia społecznego, naukowego, gospodarczego i kulturalnego w ich związkach z historią, warto wymienić pracowników naukowych i naukowo-dydaktycznych innych ośrodków akademickich oraz instytucji szeroko rozumianej kultury historycznej, w tym muzeów, bibliotek, archiwów, a także Instytutu Pamięci Narodowej, a wśród nich: dr. Michała Bogackiego, prof. Janusza Farysia, o. Hieronima Fokcińskiego SJ, Annę Gruszecką, prof. Jerzego Hauzińskiego, prof. Tomasza Jurka, prof. Stefana Kieniewicza, prof. Jerzego Krasuskiego, Tomasza Łęckiego, prof. Bogusława Polaka, dr. hab. Rafała Reczka, prof. Edwarda Rymara, prof. Izabelę Skierską, Wojciecha Spaleniaka, prof. Mieczysława Stańskiego, prof. Barbarę Topolską, prof. Jacka Wiesiołowskiego, prof. Juliusza Willaume, prof. Andrzeja Wojtkowskiego oraz polityków, parlamentarzystów, dziennikarzy, publicystów, dyplomatów: Adama Michnika, Roberta Gawła, Romana Giertycha, Marka Jurka, Filipa Kaczmarka, Jana Filipa Libickiego, Piotra Bojarskiego, Marcina Bosackiego, Włodzimierza Bogaczyka, Aleksandrę Bessert, samorządowców Przemysława Aleksandrowicza czy Macieja Sytka, wreszcie pierwszego w Poznaniu i trzeciego w Wielkopolsce historyka, profesora oświaty Wiesława Zdziabka.
Institute of History
Historians have been present at Poznań University since its existence. The first lecture in May 1919, on the day of inauguration of a new university called Wszechnica Piastowska, "From the history of universities in Poland" was delivered by Cracow Alma Mater’s historian, Kazimierz Tymieniecki. At that time, the university was organized according to a system in which departments were appointed within the faculties with a specific profile of research interests of its leading professors. The departments led by historians functioned at the Faculty of Philosophy, and since 1925 at the Faculty of Humanities. They formed Historical Seminar. From departments run between 1919 and 1939, the following ones turned out to be the most durable: Medieval History by prof. Kazimierz Tymieniecki and Modern History by prof. Adam Skałkowski. Prof. Bronisław Dembiński also needs to be mentioned as the Chair of the General History Department. Just before the war, there were still departments of the History of Eastern Europe by prof. Kazimierz Chodynicki and the History of the Western Slavs by prof. Józef Widajewicz. Apart from that, the Faculty of Economics and Law of the University was associated with two outstanding historians: prof. Jan Rutkowski, head of the Chair of Economic History and prof. Zygmunt Wojciechowski, head of the Department of History of Political System and Polish Law. Until 1939, the Seminar was held at Collegium Maius. The beginning of the war and the expulsion of Poznań intelligentsia caused a large part of the university staff to spend the period of occupation in the General Government. At that time, didactic and scientific work was continued within the frames of the secret University of the West, founded in 1940. The resumption of the Historical Seminary activities took place in the spring of 1945. Next to professors Kazimierz Tymieniecki and Adam Skałkowski, first Poznań University alumni appeared - Gerard Labuda and Witold Jakóbczyk, as well as newcomers from other centers, including Henryk Łowmiański from Vilnius and Janusz Pajewski from Warsaw. During the first two years after the war, the historians were staying at the presbytery of the converted church of St. Michael on 7 Stolarska street. They moved to Collegium Philosophicum on Matejki street In 1947. At the end of the 40s, due to the initiative of prof. Jan Rutkowski, an attempt was made to merge all of the historical university faculties into a separate institute, but in the end it was about the creation of Historical Departments Assembly consisting of six units in 1950. It was only the 1956 Ministerial Regulation of Higher Education that transformed the Assembly into a Historical Institute. The first head of the Institute was prof. Henryk Łowmiański. At the time, i.e. between 1957 and 1969, historians were working at Collegium Iuridicum. A significant organizational change occurred in the beginning of the academic year 1969/1970. On the wave of changes after the events in March 1968, the Department was abolished (this was to undermine the position of professors) and the organization was based on a two-level structure in which the basic organizational unit became a Section. The name itself also changed - the Historical Institute was renamed into the Institute of History as a part of the newly founded Faculty of Historical Studies. The 60s and 70s were the period of the organizational expansion of the Institute and its development. Until 1990, the Institute was located in Collegium Novum. In January 1990 a group of members of the Independent Students’ Union took over the building of the current Provincial Committee of the Polish United Workers' Party (in Polish PZPR) on St. Martin street calling to pass it on to the University. The building happened to be the headquarters of the Faculty of Historical Studies of Adam Mickiewicz University in 1990 (Collegium Historicum), although such a destiny triggered heated internal discussions. In the 1990s, there was further organizational development, as well as growth of staff and the number of students studying at the Institute of History. Today, the Institute of History consists of 17 sections, 3 substantive workshops and 2 technical workshops. The Institute has also its own publishing house. Years of work for the Institute's development have provided historical environment of Poznań undisputed place in Poland, Europe, and sometimes also, as was the case with prof. Jerzy Topolski – a co-founder of the methodological school in Poznań - world-class research. It is research that is based on regional, Polish and universal history, immorality, Eastern, Balkan and ancient history, especially Middle East and Byzantine, medieval, modern, 19th century and recent history as well as methodology of history. Two specializations of the Institute have the longest educational tradition: archival and teacher training ones. But at the beginning of the twenty-first century, new specializations were also born: socio-economic, medieval, military history, political thought and culture. Among the researchers and didactics contributing to the history of the Institute one can enumerate the following prominent figures: prof. Zygmunt Boras, prof. Antoni Czubiński, prof. Jolanta Dworzaczkowa, prof. Włodzimierz Dworzaczek, prof. Zdzisław Grot, prof. Witold Jakóbczyk, prof. Jadwiga Krzyżaniakowa, prof. Brigid Kürbis, prof. Gerard Labuda, prof. Henryk Łowmiański, prof. Czesław Łuczak, prof. Benon Miśkiewicz, prof. Edmund Makowski, prof. Stefan Nawrocki, prof. Jerzy Ochmanski, prof. Wlodzimierz Pająkowski, prof. Stefana Parnicki-Pudełko, prof. Janusz Pajewski, prof. Francis Paprocki, prof. Jan Rutkowski, prof. Adam Skałkowski, prof. Jan Stoiński, doc. dr Boleslaw Szczepański, prof. Jerzy Topolski, prof. Lech Trzeciakowski, doc. Teodor Tyca, prof. Kazimierz Tymieniecki, prof. Zbigniew Wielgosz, prof. Julia Zabłocka. It is also worth to mention some of the graduates of the Institute, dealing professionally with different areas of social, scientific, economic and cultural life in their relation to history, as well as other scientific and academic staff of other academic centers and institutions of broadly understood historical culture, including museums, libraries, archives, and also the Institute of National Remembrance. The most notable ones figures are: Michał Bogacki, prof. Janusz Farysia, Father Hieronim Fokciński SJ, Anna Gruszecka, prof. Jerzy Hauziński, prof. Tomasz Jurek, prof. Stefana Kieniewicz, prof. Jerzy Krasuski, Tomasz Łęcki, prof. Boguslaw Polak, dr. hab. Rafał Reczek, prof. Edward Rymar, prof. Izabela Skierska, Wojciech Spaleniak, prof. Mieczysław Stański, prof. Barbara Topolska, prof. Jacek Wiesiołowski, prof. Juliusz Willaume, prof. Andrzej Wojtkowski and politicians, parliamentarians, journalists, diplomats: Adam Michnik, Robert Gaweł, Roman Giertych, Marek Jurek, Filip Kaczmarek, Jan Filip Libicki, Piotr Bojarski, Marcin Bosacki, Włodzimierz Bogaczyk, Aleksandra Bessert, local governments Przemysław Aleksandrowicz or Maciej Sytek. Finally, the first Poznań and the third Wielkopolska historian, professor of education Wiesław Zdziabek.
Instytut Historii Sztuki
Instytut Historii Sztuki wyłonił się z Seminarium powołanego w 1919 roku przez ks. prof. Szczęsnego Detloffa w ramach Wydziału Filozoficznego, a następnie Humanistycznego. W tym okresie Seminarium rezydowało w Collegium Minus, a od 1934 r. w Collegium Maius. W latach 1941-1945 w ramach Uniwersytetu Rzeszy funkcjonował Instytut Historii Sztuki zorganizowany przez prof. Karla-Heinza Clasena i kierowany przez prof. Otto Kletzla, współodpowiedzialnego za nazistowskie działania propagandowe, a także grabież dzieł sztuki z terenów Wielkopolski. Od 1945 roku Katedra Historii Sztuki funkcjonowała w ramach Wydziału Humanistycznego, a następnie Filozoficzno-Historycznego z siedzibą w Collegium Maius, by w 1974 roku, już jako Instytut Historii Sztuki, wejść w skład Wydziału Historycznego. Od 1969 roku Instytut mieści się w Collegium Novum. Wśród wybitnych badaczy i dydaktyków współtworzących historię Instytutu należy wymienić: prof. Szczęsnego Detloffa, dr. Witolda Dalbora, prof. Zdzisława Kępińskiego, prof. Alicję Karłowską-Kamzową, prof. Konstantego Kalinowskiego, prof. Piotra Piotrowskiego. A wśród absolwentów: Annę Hryniewiecką, Roberta Kamińskiego, Mariana Kutznera, prof. Izabelę Kowalczyk, Marcina i Piotra Libickich, prof. Kazimierza Malinowskiego, Janusza Pałubickiego, prof. Piotra Skubiszewskiego, prof. Zygmunta Świechowskiego, prof. Andrzeja Turowskiego, Jarosława Trybusia i Tadeusza Zielniewicza.
Institute of Art History
Institute of Art History emerged from the Seminary founded in 1919 by Fr. prof. Lucky Detloff in the Philosophical Department, and then the Humanities Department. During this period, the Seminary was located in Collegium Minus, and from 1934 in Collegium Maius. In the years 1941-1945, the Institute of Art History was operating at the University of the Reich organized by prof. Karl-Heinz Clasen and headed by prof. Otto Kletzl, co-responsible for Nazi propaganda activities, and looting works of art from Wielkopolska. Since 1945, the Department of Art History was a part of the Faculty of Humanities, then the Philosophy and History School based in Collegium Maius, and in 1974, as the Institute of Art History it became a part of the Faculty of Historical Studies. Since 1969, the Institute has been located in the Collegium Novum. Among the outstanding researchers and educators contributing to the history of the Institute, one can mention the following prominent figures: prof. Lucky Detloff, dr Witold Dalbor, prof. Zdzisław Kępiński, prof. Alicja Karłowska-Kamzowa, prof. Konstanty Kalinowski, prof. Peter Piotrowski. And among graduates: Anna Hryniewiecka, Robert Kamiński, Marian Kutzner, prof. Izabela Kowalczyk, Marcin and Piotr Libicki, prof. Kazimierz Malinowski, Janusz Pałubicki, prof. Piotr Skubiszewski, prof. Zygmunt Świechowski, prof. Andrzej Turowski, Jaroslaw Trybuś and Tadeusz Zielniewicz.
Instytut Muzykologii
Historię Instytutu Muzykologii na Uniwersytecie Poznańskim otwiera działalność ks. dr. Wacława Gieburowskiego, znanego poznańskiego dyrygenta chóralnego i teoretyka muzyki, który w roku akademickim 1919/1920 przeprowadził serię wykładów o tematyce historyczno-muzycznej. W kolejnym roku akademickim doszło do umocowania muzykologii w strukturach Uniwersytetu jako Seminarium. Jego pierwszym kierownikiem został absolwent berlińskiej muzykologii prof. Łucjan Kamieński. Do 1939 roku mieściło się ono w Collegium Maius, a po 1945 roku odpowiednio w Collegium Minus przy Starym Rynku, w Collegium Novum, wreszcie w latach 1983-2015 w kamienicy przy ul. Słowackiego 20. Tuż po II wojnie światowej nastąpiła rekonstrukcja poznańskiej muzykologii, której kierowanie powierzono prof. dr. hab. Adolfowi Chybińskiemu, twórcy przedwojennej „muzykologii lwowskiej”. Po śmierci Chybińskiego centralne władze ministerialne wstrzymały nabór studentów, a po śmierci jego wybitnej uczennicy w 1965 roku, doc. dr Marii Szczepańskiej, kierunek zlikwidowano. W 1974 roku z inicjatywy członków Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego oraz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Związku Kompozytorów Polskich po raz trzeci w dziejach poznańskiej uczelni powołano Zakład Muzykologii, którego kierownictwo objęła dr Krystyna Winowicz, a rok później doc. dr Jan Stęszewski. Początkowo kierunek działał jako jeden z zakładów IHS, ale w 2001 r. usamodzielnił się, uzyskując status niezależnej Katedry. Ostatecznie na mocy decyzji Rektora UAM z roku 2016 Katedrę przekształcono w Instytut Muzykologii. Wśród najważniejszych osób współtworzących historię Instytutu należy wymienić: prof. Łucjana Kamieńskiego, prof. Adolfa Chybińskiego, prof. Jana Stęszewskiego, a wśród absolwentów: Ludwika Bielawskiego, Annę Czekanowską, Danutę Idaszak, Włodzimierza Kamińskiego, Witolda Kandulskiego, Bogusława Kochaniewicza, Violettę Kostkę, Andrzeja Koszewskiego, Barbarę Krzyżaniak, Jerzego Kurczewskiego, Marka Kwieka, Zygmunta Latoszewskiego, Bogusława Linette, Jarosława Lisakowskiego, Kornela Michałowskiego, Erwina Nowaczyka, Mariana Obsta, Konrada Pałubickiego, Mirosława Perza, Bohdana Pilarskiego, Witolda Rogala, Pawła Podejko, Mariana Sobieskiego, Tadeusza Strumiłło, Stefana Stuligrosza, Tadeusza Szantruczka, Zygmunta M. Szweykowskiego, Krystynę Winowicz, Jana Webera, Jerzego Zgodzińskiego.
Institute of Musicology
History of the Institute of Musicology at the University of Poznań is opened by the work of Fr. dr Wacław Gieburowski, a famous choir conductor and music theorist who conducted a series of lectures on music and history in the academic year 1919-1920. In the following academic year, musicology was established within the structure of the University as a Seminar. Its first chair was a graduate of Berlin's musicology prof. Łucjan Kamieński. Until 1939, it was located in Collegium Maius, and after 1945 respectively in Collegium Minus at the Old Market, Collegium Novum, and finally in the years 1983-2015 in a tenement house on Słowackiego street. After the Second World War, a reconstruction of Poznań musicology took place and it was directed by prof. dr. hab. Adolf Chybiński, the creator of the pre-war "Lviv musicology". After Chybiński's death, the central ministerial office suspended student recruitment, and after the death of its outstanding student in 1965, doc. dr Maria Szczepańska, musicology studies were closed down. In 1974, due to the initiative of Musical Society members named after Henryk Wieniawski and the Poznań Society of Friends of Science and the Union of Polish Composers of the Poznan Academy of Music, a Department of Music was appointed for the third time in the history and was headed by Dr Krystyna Winowicz, and a year later doc. dr Jan Stęszewski. Initially, it worked as one of the units of the Institute of Art History, but in 2001 it became an independent section. Finally, by the decision of the Rector of the Adam Mickiewicz University in Poznań the section was transformed into the Institute of Musicology in 2016. The most significant contributors to the history of the Institute include: prof. Łucjan Kamieński, prof. Adolf Chybiński, prof. Jan Stęszewski, and among the graduates: Ludwik Bielawski, Anna Czekanowska, Danuta Idaszak, Włodzimierz Kamiński, Witold Kandulski, Bogusław Kochaniewicz, Violetta Kostka, Andrzej Koszewski, Barbara Krzyżaniak, Jerzy Kurczewski, Marek Kwiek, Zygmunt Latoszewski, Bogusław Linette, Jarosław Lisakowski, Kornel Michałowski, Erwin Nowaczyk, Marian Obsta, Konrad Pałubicki, Mirosław Perza, Bohdan Pilarski, Witold Rogal, Paweł Podejko, Marian Sobieski, Tadeusz Strumiłło, Stefan Stuligrosz, Tadeusz Szantruczka, Zygmunt M. Szweykowski, Krystyna Winowicz, Jan Weber, Jerzy Zgodziński.
Instytut Wschodni
Najmłodszą jednostką wchodzącą w skład WH UAM jest Instytut Wschodni utworzony z inicjatywy socjologa, prof. dr. hab. Jacka Leońskiego, decyzją Senatu UAM jako pozawydziałowa jednostka badawcza, co miało miejsce w kwietniu 1991 roku. Dwa lata później, po wyjeździe prof. Leońskiego do Szczecina, Rada Naukowa IW powołała na jego dyrektora doc. dr. hab. Grzegorza Kotlarskiego, który wraz z przewodniczącym Rady Instytutu prof. dr. hab. Aleksandrem Kośko doprowadził do przekształcenia IW w jednostkę naukowo-dydaktyczną. W roku akademickim 1995/1996 Instytut przyjął pierwszych studentów na kierunku międzynarodowe stosunki społeczne, polityczne i gospodarcze – wschodoznawstwo. Pierwszą siedzibą IW był Wydział Nauk Społecznych przy ul. Szamarzewskiego 89. W 1995 roku IW uzyskał większą powierzchnię na piętrze willi przy ul. Nowowiejskiego. Studenci odbywali zajęcia w sali DS Hanka. W latach 1998-2015 siedzibą Instytutu było Collegium Hipolita Cegielskiego przy ul. 28 Czerwca 1956 r. Do 2001 roku IW działał jako jednostka kierowana przez Radę Naukową powoływaną przez Senat UAM spośród uczonych zajmujących się zagadnieniami związanymi terytorialnie z obszarem b. ZSRR zapraszanych z innych jednostek i wydziałów. IW zyskał wówczas jako ośrodek naukowy i dydaktyczny interdyscyplinarny charakter. W 2001 roku Instytut wszedł w skład Wydziału Historycznego. Do 2007 roku kształcił studentów na jednolitych studiach magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe – wschodoznawstwo, a następnie na dwustopniowych studiach na unikatowym kierunku wschodoznawstwo. Obecnie IW składa się z trzech zakładów i zatrudnia 21 pracowników naukowo-dydaktycznych. Wśród badaczy i dydaktyków, współtwórców krótkiej, ale doniosłej historii IW, należy wymienić prof. Grzegorza Kotlarskiego oraz prof. Wiesława Olszewskiego. Wśród absolwentów IW warto wymienić ludzi nauki: dr. Piotra Oleksego i dr Katarzynę Jędraszczyk, dr. Konrada Świdra, dr. Jakuba Koralewskiego, Annę Barauskas, Kamila Całusa – starszego specjalistę ds. Mołdawii oraz Mateusza Chudziaka – specjalistę ds. Turcji, Kaukazu i Azji Centralnej, zatrudnionych w Ośrodku Studiów Wschodnich im. Marka Karpia w Warszawie, a także kadry zarządzające w międzynarodowych i krajowych instytucjach i firmach, w tym: Katarzynę Mokwińską, Andrzeja Kostkę, Joannę Sławińską, Marię Ziętek, Małgorzatę Kielban, Grzegorza Kujawę oraz Ligię Szulc – prezeskę Fundacji „Serce dla Gruzji”, dr Agnieszkę Smólczyńską – prezeskę Centrum Wspierania Inicjatyw Międzynarodowych, Daniela Braciszewskiego – konsula RP w Ałmaty, Lecha Kończaka – konsula RP w Tbilisi, Adama Szłapkę – polityka i Katarzynę Kwiatkowską-Moskalewicz – publicystkę „Polityki”.
Institute of Eastern Studies
The youngest member of AMU Faculty of Historical Studies is the Institute of Eastern Studies created by the sociologist, prof. dr. hab. Jacek Leoński, based on the AMU Senate’s decision as an off-site research unit, which took place in April 1991. Two years later, after the departure of prof. Leoński to Szczecin, Scientific Council of Institute appointed doc. dr. hab. Grzegorz Kotlarski as its new director, who, together with the chairman of the Institute Council prof. dr. hab. Aleksander Kośko has transformed the Institute into a research and didactic unit. In the academic year 1995/1996, the Institute enrolled the first students in the field of international social, political and economic relations - Eastern Studies. The first headquarters of the Institute was located at the Faculty of Social Sciences on 89 Szamarzewskiego street. In 1995, the Institute gained more space on the floor of the villa on Nowowiejskiego street. Students took their classes in Hanka dormitory. In the years 1998-2015 the headquarters of the Institute was located in Collegium Hipolita Cegielskiego on 28 Czerwca 1956 street. Until 2001, the Institute acted as a body run by the Scientific Council appointed by the AMU Senate and it consisted of scholars dealing with territorial issues within the area of former USSR invited from other units and departments. The Institute thanks to such a structure gained an interdisciplinary character as a scientific and didactic center. In 2001, the Institute became a part of the Faculty of Historical Studies. Until 2007, students were studying within unified master studies, that is international relations - Eastern studies, and then it was transformed into two-degree studies - a unique Eastward sciences. Currently the Institute consists of three sections and employs 21 research and teaching staff. Among the researchers and didactics, co-creators of the short yet significant history of the Institute of Eastern Studies, one has to mention such names as: prof. Grzegorz Kotlarski and prof. Wiesław Olszewski. Among the graduates of the Institute it is worth to mention such people of science as: dr Piotr Oleksy and dr Katarzyna Jędraszczyk, dr Konrad Świtra, dr Jakub Koralewski, Anna Barauskas, Kamil Całus - senior Moldova expert and Mateusz Chudziak - specialist on Turkey, Caucasus and Central Asia, employed by the Center for Eastern Studies named after Marek Karp in Warsaw, as well as management staff in international and national institutions and companies, including: Katarzyna Mokwińska, Andrzej Kostka, Joanna Sławińska, Maria Ziętek, Małgorzata Kielban, Grzegorz Kujawa and Lidia Szulc – the president of the Foundation “Heart for Georgia”, dr Agnieszka Smólczyńska – the president of the Center for the Promotion of International Initiatives, Daniel Braciszewski - Consul of Poland in Almaty, Lech Kończak - Consul of Poland in Tbilisi, Adam Szłapka – a politician and Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz – a journalist for “Polityka”.

Wydziałowa Komisja ds. Jakości Kształcenia

Zespół ds. Zapewnienia Jakości Kształcenia:
  • prof. UAM dr hab. Rafał Witkowski - Przewodniczący, Koordynator ds. mobilności (Erasmusa)
  • prof. UAM dr hab. Andrzej Michałowski - Zastępca Przewodniczącego
  • dr Mariusz Filip - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Etnologii i AK
  • prof. UAM dr hab. Danuta Konieczka-Śliwińska - Wicedyrektor ds. dydakt. Instytutu Historii
  • dr Tomasz Ratajczak - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Historii Sztuki
  • dr hab. Piotr Podlipniak - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Muzykologii
  • dr hab. Marcin Ignaczak - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Prahistorii
  • dr Karolina Polasik-Wrzosek - Wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Wschodniego
  • prof. UAM dr hab. Violetta Julkowska - Koordynator LLL
  • dr Milena Teska - Koordynator ECTS
  • mgr Arleta Szymańska - Kierownik Dziekanatu
  • Maciej Bether - Koordynator USOS (Dziekanat)
  • mgr Wojciech Nowacki - Koordynator USOS (Instytut Historii)
  • mgr Agata Łysakowska - Przedstawiciel Doktorantów
  • Izabela Janicka - Przedstawiciel Studentów
Zespół ds. Oceny Jakości Kształcenia:
  • prof. UAM dr hab. Izabela Skórzyńska - Przewodnicząca - Instytut Historii
  • dr Agnieszka Chwieduk - Instytut Etnologii i AK
  • prof. UAM dr hab. Maciej Bugajewski - Instytut Historii
  • prof. UAM dr hab. Adam Krawiec - Instytut Historii
  • prof. UAM dr hab. Mariusz Bryl - Instytut Historii Sztuki
  • dr Ewa Schreiber - Instytut Muzykologii
  • dr Katarzyna Pyżewicz - Instytut Prahistorii
  • prof. UAM dr hab. Andrzej Rozwadowski - Instytut Wschodni
  • dr Michał Mencfel - Koordynator ds. badania losów absolwentów
  • mgr Mateusz Wawrzyniak - Przedstawiciel Doktorantów
  • Krzysztof Jurski - przedstawiciel Studentów
Honorowi, wspierający członkowie
  • prof. UAM dr hab. Wiktor Werner - Instytut Historii
  • dr hab. Maciej Michalski - Instytut Historii
  • dr Małgorzata Praczyk - Instytut Historii
  • dr Tomasz Nakoneczny - Instytut Wschodni (projekt graficzny logo)
  • dr Magdalena Pabian-Majchrzak - Instytut Wschodni (projekt graficzny logo)
Jakość kształcenia na Wydziale Historycznym - Odnośniki

Nasze galerie

image
Konferencja Biskupin 2016

Koło Naukowe Studentów Archeologii

image
Dzień Historyka

Biblioteka Wydziału Historycznego

Nagrody

Życie akademickie pełne jest wielu aktywności. Każda z nich wymaga innego spojrzenia w zmieniających się perspektywach. Przyglądając się bliżej zamiłowaniom studentów i akademików, dostrzegamy ludzi, którzy swym działaniem przysparzają sobie i innym satysfakcji, a przede wszystkim zarażają nim innych. Swoją pracą oraz zaangażowaniem w poznawanie świata, wyznaczają nowe horyzonty. Za to otrzymują nagrody.

Czytaj całość